شرکت، (به انگلیسی: Company) که جمع آن شرکت ها می باشد،یک انجمن یا بنگاه تجاری و یا یک شخص حقیقی یا حقوقی و یا ترکیبی از هر دوی آنها است.

مرحوم دهخدا شرکت را شریک شدن،انباز گشتن، مشارکت اتحادیه چند نفر برای غرض یا نفعی خاص معنا کرد،

پس شرکت را اینگونه نیز می توان تعریف کرد:  اداره و موسسه و سازمانی که به صورت شخصیت حقوقی فعالیت خاصی را اعم از تجاری ،فرهنگی و اجتماعی انجام می دهند.

بنا بر تعریف قانون مدنی ايران، شرکت عبارت است از اجتماع حقوق مالکین متعدد در شیء واحد به نحو اشاعه. ولی این تعریف در برگیرنده مشاعات نیز می‌باشد. بنابر مفهومی که از قانون تجارت استنباط می‌شود، شرکت، قراردادی است که بر اساس آن اعضا یا شرکا سود حاصل از سرمایه را تقسیم می‌کنند. شرکت‌ها در قوانین ایران شخصیت حقوقی دارند.

بطور کلی در قانون تجارت هفت گونه شرکت تجاری وجود دارد.

  1. شرکت سهامی.(شامل شرکت سهامی عام و شرکت سهامی خاص)
  2. شرکت با مسئولیت محدود.
  3. شرکت تضامنی.
  4. شرکت مختلط غیر سهامی.
  5. شرکت مختلط سهامی.
  6. شرکت نسبی.
  7. شرکت تعاونی تولید و مصرف.

 

سهام

سهام جمع کلمه سهم است، اجزایی است، که سرمایه هر شرکت را تشکیل می‌دهد. داشتن سهم، مالکیت مشاعی بر سرمایه ایجاد نمی‌کند، مگر در هنگام انحلال شرکت

سهام‌دار

به اعضای شرکت، در شرکت‌های سهامی و تعاونی، سهامدار گفته می‌شود. اعضای شرکت، مالکین دارایی آن شناخته نمی‌شوند. بلکه صرفا به نسبت سهام خود، دارای حقوقی نسبت به شرکت خواهند بود. سهام‌دار نسبت به شرکت، حقوق و تعهداتی دارد. میزان این مسئولیت بسته به نوع شرکت، متفاوت است.

هیئت مدیره

هیئتی حداقل ۳ نفره، که کار اداره شرکت را بر عهده دارند، هیئت مدیره نامیده می‌شوند. اعضای هیئت مدیره، الزامأ نباید سهام‌دار شرکت باشند. مدیر عامل توسط هیئت مدیره؛ عزل و نصب می‌شود.